Ma definiowana jest jako przestrzeń; trójwymiarowa, homogeniczna i neutralna forma. Funkcje są elastyczne. Kuchnia, salon, sypialnia to głuche dźwięki, bo jedzenie, spanie i wypoczynek nie potrzebują wydzielonej przestrzeni. Mój dom zaczyna się od granicy mojej działki, dlaczego więc dzielić go i udostępniać sobie fragmentarycznie? Dom i ogród są traktowane tożsamo; zaciera się granica pomiędzy tym, co wewnątrz i na zewnątrz.

W przypadku ogólnego postrzegania przestrzeni prywatnej, jej rozległość jest pojmowana pod względem jej dostępności. Staw, po którym nie możemy się przespacerować, wydaje się być mniejszy niż łąka, która jest już dostępna stopom. Równoważne znaczenie ma tutaj szerokość i wysokość, mieszkanie jest definiowane przez skalę człowieka.

Akira Kurosawa w filmie "Madadayo" pokazał wnętrze japońskiego mieszkania poprzez horyzontalne i panoramiczne kadry. Pole widzenia zamyka się na wysokości człowieka. Nie ma wertykalnych ujęć, kamera nie idzie do nieba, ale przestrzeń oddycha. To tłumaczenie z japońskiego na europejski w jaki sposób Japończyk odczuwa architekturę. Mieszkanie to jedna całość, jeden mebel. Wchodząc do środka chce się usiąść, bo podłoga nie jest tylko terenem, na którym stoją ściany i meble, ale wchodzi w bezpośredni kontakt z człowiekiem. Nie ma pokoju, jest ma.