Otwarte, płynne i dynamiczne przestrzenie, nawiązujące w swym wyglądzie do miasta i parku Waitangi, są charakterystycznym przedłużniem TE PAPA NATIONAL MUSEUM oraz nowych budynków pod apartamenty i biura.

Projekt ten będzie budowany przez holenderską firmę UN studio, która wygrała zorganizowany w 2005 roku konkurs Waitangi Precinct Desing na wybrzeże Wellington. Realizacja ma się rozpocząć w 2010 roku.

Sprzyjająca lokalizacja muzeum o tak wielu różnicach kulturowych czyni je dobrze zauważalnym dla publiczności. Nowatorska i międzynarodowa architektoniczna konstrukcja oferować ma różnorodność widokową z różnych punktów i poziomów, będąc równocześnie częścią stałą i obiektywną dla rozciągającego się muzeum TE PAPA.

Un studio zaproponowało płynne, sekwencyjne, zygzakowate przestrzenie, pomiędzy którymi mają znajdować się obszerne komunikacyjne strefy, mogące pomieścić niezwykle duże eksponaty. Taka organizacja przestrzeni ma także umożliwić zwiedzającemu kontemplację oraz doświadczanie piękna sztuki. Konstrukcja projektu umożliwia oglądanie rzeźb i obrazów z różnej wysokości, pod innym kątem czy z innych pozycji. Równie ważna jest też tu potrzeba eksponowania w tym samym czasie sztuki wraz z odbierającymi ją ludźmi.

Każde nowe skrzydło (a są ich dwa) eksponuje współczesną sztukę, ukazując różnorodność kulturowej historii. Ponadto zaprojektowane zostały takie przestrzenie, których celem jest nawiązywanie międzykulturowych więzi. Skrzydła budynku otwierają się na zieloną „istotę” parku Waitangi, wznosząc się ku górze, sugerując otwartość i zachęcając do wejścia. Natomiast osłonięta publiczna przestrzeń na poziomie zerowym, przypominająca rozpadającą się ścianę, otacza główny budynek od tyłu.

Właściwie Waitangi Park potraktowany został jako zasadniczy, główny element okalający, do którego, uwzględniając różnorodność otaczających struktur, dopasowuje się cały projekt. Zwarta bryła muzeum TE PAPA pozwala zminimalizować zakłócenia między głównymi, łączącymi się elementami takimi jak miasto, park i wybrzeże, dając tym samym życie niezbędnej ikonograficznej sile konstrukcji parku Waitangi i podkreślając jednocześnie jego tożsamość jako silnego kulturowego i społecznego aktora.