W swoim ostatnim projekcie Kazuyo Sejima "zdradziła" swój początkowy minimalizm i objawiła niespodziewane zamiłowanie do rzeźbiarstwa: zaprojektowała i skonfigurowała grupę apartamentów jako architekturę fraktalną. Jak zwykle w jej projektach, punkt wyjścia odpowiada funkcjonalnym założeniom. W tym przypadku było to zaprojektowanie naprawdę małych domów, które razem biorą udział w idei tworzenia wspólnoty, a równocześnie koncentrują się na tym co dla nas, ludzi z Zachodu - jest niezrozumiale małą przestrzenią życiową ( 50 m² na mieszkanie w Okurayama ).

Ponadto, aby sprawić wrażenie przyjemności bycia razem pośród wielu różnych rodzin, plan projektu wykorzystuje kręte tarasy wewnątrz prostokątnych części. W ten sposób cały teren jest inteligentnie zagospodarowany. Ten mechanizm posłuży również jako kontynuacja ujawnienia kompleksu w jego związkach pomiędzy wnętrzem a zewnętrznym otoczeniem, prawie jakby był to pojedynczy budynek.